กรีฑา พรมโว กล่าวว่า “ศิลปะไม่ใช่เพียงสิ่งที่มองเห็น แต่เป็นเรื่องราวของชีวิตที่ถูกบันทึกไว้ผ่านทุกลายเส้น” 

นิทรรศการ “Chang of Art: 20 Years of Artistic Journey” จึงเป็นการรวบรวมผลงานย้อนหลังที่ช่วยให้ผู้ชมมองเห็นว่า ประสบการณ์ ความทรงจำ และความสนใจส่วนตัวค่อย ๆ ก่อรูปเป็นภาษาทางศิลปะของกรีฑาได้อย่างไรตลอดเวลากว่ายี่สิบปี

เปิดนิทรรศการ : 8 สิงหาคม 2569 | 15:00 – 19:00 น.
8 – 30 สิงหาคม 2569
ห้องนิทรรศการหมุนเวียน 1 และ 2 MOCA BANGKOK

น้ำตกปรากฏในศิลปะและความเชื่อของวัฒนธรรมต่าง ๆ มาอย่างยาวนาน ในความเชื่อบางสายในวัฒนธรรมญี่ปุ่น ผู้คนนับถือน้ำตกเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์และเป็นสื่อเชื่อมโยงระหว่างเบื้องบนกับโลกมนุษย์ ขณะเดียวกัน สายน้ำที่ตกกระทบโขดหิน แตกกระจาย รวมตัว และเปลี่ยนทิศทางอยู่ตลอดเวลา ยังสะท้อนความไม่เที่ยงของชีวิตได้อย่างชัดเจน

ผลงานในนิทรรศการสร้างขึ้นด้วยเทคนิคเฉพาะตัวของศิลปิน โดยเทสีน้ำมันเหลวลงบนพื้นผิวโดยไม่ใช้พู่กัน แล้วกำหนดทิศทางของสีด้วยการขยับพื้นผิว แรงโน้มถ่วง และจังหวะการเท สีจึงไหล รวมตัว หรือแยกออกจากกันตามแรงและสภาพของวัสดุ กระบวนการดังกล่าวทำให้การควบคุม และความไม่แน่นอนเกิดขึ้นพร้อมกัน เช่นเดียวกับชีวิตที่มนุษย์ไม่อาจกำหนดผลลัพธ์ได้ทั้งหมด

งานเปิดนิทรรศการ : วันเสาร์ที่ 4 กรกฎาคม 2569 ( 14:30 น. เป็นต้นไป )
5 – 30 กรกฎาคม 2569
ห้องนิทรรศการหมุนเวียน 1 และ 2 , ชั้น G, MOCA BANGKOK

หัวใจของนิทรรศการคือ Iconostasis wall ผนังผลงานขนาดใหญ่ที่จัดทำขึ้นใหม่บริเวณทางเข้า ผู้ชมจะเดินผ่านผนังนี้เพื่อเข้าสู่พื้นที่จัดแสดงด้านใน เหมือนการเดินผ่าน “ประตู” ที่พาเราเข้าไปเห็นสิ่งที่อยู่ถัดจากการเลียนแบบ ไปสู่สิ่งที่ศิลปินค่อย ๆ สร้างขึ้นเป็นของตัวเอง ขณะเดียวกัน ผลงานของนักศึกษาจำนวน 56 ชิ้นที่จัดวางอยู่ด้านบนคือภาพของความตั้งใจและความต่อเนื่อง คนรุ่นใหม่ที่กำลังฝึกมือ เดินตามรอยของแนวทางที่ส่งต่อกันมา 

ศิลปินนานาชาติ
• มู พัน (Mu Pan) สหรัฐอเมริกา เชื้อสายจีน
• อเลสซานโดร ซิโอลเดอร์ (Alessandro Sicioldr) อิตาลี
• สเตฟาน บลองเกต์ (Stéphane Blanquet) ฝรั่งเศส
• กี สลับบิงค์ (Guy Slabbinck) เบลเยียม

ศิลปินไทย
• กิตติศักดิ์ เทพเกาะ
• ผดุงศักดิ์ เขียวผ่อง
• อานนท์ เลิศพูลผล
• สุวัฒน์ บุญธรรม

พร้อมศิลปินรุ่นใหม่ 56 คน ที่ได้รับคัดเลือกผ่านการประกวดระดับประเทศ

ข้อมูลนิทรรศการ
ชื่อนิทรรศการ: ICONOSTASIS: No Masters, No Icons
สถานที่: MOCA BANGKOK 499 ถนนกำแพงเพชร 6 แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
ระยะเวลาจัดแสดง: 8 มีนาคม ถึง 31 พฤษภาคม 2569
พิธีเปิดนิทรรศการ: : 7 มีนาคม 2569 เวลา 14:30 น.
เวลาทำการของพิพิธภัณฑ์ฯ: 10:00 น. ถึง 18:00 น. (ปิดวันจันทร์)
การเข้าชม: รวมอยู่ในบัตรเข้าชมพิพิธภัณฑ์ปกติ

ต่อมา Golden Teardrop (2568) ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในบริบทของ MOCA BANGKOK เพื่อสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะและสถาบัน ผ่านมุมมองของพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ก่อตั้งขึ้นจากแรงศรัทธาและความรักในศิลปะของบุญชัย เบญจรงคกุล และได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี การกลับมาของผลงานในครั้งนี้จึงมิใช่เพียงการจัดแสดงซ้ำ หากแต่เป็นการเปิดบทสนทนาใหม่ ว่าศิลปะไทยร่วมสมัยได้เติบโต เคลื่อนไหว และนิยามตนเองอย่างไรภายในโครงสร้างของสถาบันศิลปะในยุคปัจจุบัน

นิทรรศการแบ่งการจัดแสดงออกเป็นสี่ส่วนหลัก ซึ่งร่วมกันถักทอเรื่องราวของ Golden Teardrop ให้เป็นประสบการณ์เดียวที่เชื่อมโยงอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

โถงอเทรียม (Atrium)
นำเสนอผลงาน Golden Teardrop (2568) ที่สร้างขึ้นใหม่เป็นพิเศษสำหรับ MOCA BANGKOK ในรูปแบบประติมากรรมจัดวางเฉพาะพื้นที่จากทองเหลืองจำนวน 2,774 ชิ้น แขวนลอยอยู่กลางอากาศอย่างมีจังหวะ ผลงานชิ้นนี้สะท้อนพลังแห่งระเบียบ ความงามของฝีมือ และการไตร่ตรองถึงบทบาทของพิพิธภัณฑ์ในฐานะพื้นที่แห่งการรับรู้และการตีความ

ห้องหมุนเวียน 1
จัดแสดง The Making of Golden Teardrop ถ่ายทอดกระบวนการสร้างสรรค์ในช่วง Venice Biennale ผ่านภาพบันทึกเบื้องหลังและเสียงของผู้คนที่มีส่วนร่วมในผลงาน

ห้องหมุนเวียน 2
จัดแสดงผลงานต้นฉบับ Golden Teardrop (2556) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย แสดงให้เห็นรากทางความคิดและโครงสร้างการเล่าเรื่องที่ยังคงเป็นหัวใจของงานมาจนถึงปัจจุบัน

ห้องหมุนเวียน 3
นำเสนอวิดีโอสัมภาษณ์ศิลปิน ถ่ายทอดแนวคิดและแรงบันดาลใจในการสร้างผลงาน ที่เชื่อมโยงศิลปะเข้ากับชีวิต ความเชื่อ และความทรงจำของมนุษย์

Golden Teardrop จึงเป็นนิทรรศการที่เปิดพื้นที่ให้ศิลปะและผู้ชมได้พบกันอีกครั้ง ในจุดที่อดีตและปัจจุบันมาบรรจบกันอย่างเงียบงาม

นิทรรศการชุดใหม่นี้สะท้อนความปรารถนาพื้นฐานของมนุษย์ในการแสวงหาความหมายท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของรูปทรงและสัญลักษณ์ เวอร์นิซซีเชื่อว่าการสร้างสรรค์คือการแสดงออกที่มีความเป็นปัจเจกโดยแท้ ซึ่งจะก้องสะท้อนแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคลตาม “คลื่นความถี่และปฏิกิริยาเคมี” ภายใน สุนทรียะทางศิลปะจึงงอกงามในความอัตวิสัย และความสัมพันธ์ชั่วขณะระหว่างผู้ชมกับผลงานศิลปะ คือจุดกำเนิดของรูปแบบและความหมาย

1NTRAVERS8 เกิดจากการผสานคำว่า introvert (บุคลิกเก็บตัว) และ universe (จักรวาล) เข้าด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นการเล่นคำจากวลี “1 Universe to the Power of Infinity” (หนึ่งจักรวาลยกกำลังอนันต์)

จัดแสดงตั้งแต่วันที่ 17 ตุลาคม ถึง 16 ธันวาคม 2568 ณ ห้องนิทรรศการหมุนเวียน 4 (ชั้น 5) – MOCA BANGKOK

เรียนเชิญทุกท่านร่วมพิธีเปิด
นิทรรศการศิลปกรรมเพื่อผู้ลี้ภัย ครั้งที่ 3

“Hope​ ความหวัง..​ใช้ชีวิตให้ดี ทำโลกให้งาม”

ในวันพุธ ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2568 เวลา 13.30 น. ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย (MOCA BANGKOK)

ทั้งนี้​ รายได้ส่วนหนึ่งจากนิทรรศการ​ฯ​ มอบให้ UNHCR สนับสนุนทุนการศึกษาแก่เยาวชนผู้ลี้ภัย

“JUST LET ME BE” นิทรรศการศิลปะที่จะทำให้คุณอบอุ่นหัวใจ เป็นครั้งแรกของประเทศไทยที่รวบรวมผลงานศิลปะของศิลปินผู้มีภาวะดาวน์ซินโดรมจํานวน 50 ชีวิต ถ่ายทอดผ่านหัวใจอันบริสุทธิ์ มุมมอง ความรู้สึก และตัวตน แต่ละชิ้นผลงานเปรียบเสมือนบทสนทนาภายในใจเป็นภาพสะท้อนตัวตนที่ไม่ต้องการคําตีความ แค่ขอให้คุณ “เปิดใจ” และปล่อยให้ศิลปะได้พูดแทนทุกสิ่ง

นี่ไม่ใช่เพียงนิทรรศการ แต่เป็นความรู้สึกจากหัวใจของ 50 ศิลปินผู้มีภาวะดาวน์ซินโดรม ที่ได้มีช่วงเวลาร่วมกันที่ 21/3 Art Studio ก่อนจะนำผลงานมาจัดแสดงในนิทรรศการ “JUST LET ME BE “

อาจารย์จรูญเริ่มต้นจากสิ่งธรรมดา เช่น ดอกไม้ หรือภูมิทัศน์ แต่ไม่ยึดติดกับความเหมือนจริง หากใช้เป็นเพียงจุดตั้งต้น เพื่อเข้าถึง “ภาวะเฉพาะตน” ที่สีทำหน้าที่เป็นพลังเงียบของอารมณ์ ความทรงจำ และประสบการณ์ สีในผลงานไม่แยกขาดจากตัวศิลปิน หากดำรงอยู่ร่วมกับธรรมชาติและการรับรู้ภายใน สอดคล้องกับแนวคิด affective perception ของ Maurice Merleau-Ponty ที่เชื่อว่าการรับรู้คือประสบการณ์ของร่างกายที่มีอยู่ร่วมกับโลก

อาจารย์ค้นพบว่าแม้เพียงโทนสีของชั้นรองพื้นก็สามารถส่งผลต่ออารมณ์โดยรวมของทั้งภาพ สีเหลืองช่วยให้ดอกไม้ดูสดใสขึ้น และทำให้ร่องรอยฝีแปรงชัดเจนขึ้น การวางสีจึงไม่ใช่เพียงเทคนิคทางศิลปะ แต่เป็น “ภาษาทางอารมณ์” ที่สงบ ลึก และจริงใจ สอดคล้องกับแนวคิด Interaction of Color ของ Josef Albers ที่เสนอว่าสีไม่มีความหมายแน่นอน แต่เกิดจากบริบทและความสัมพันธ์ของสีรอบข้าง

จากงานยุคแรกที่มีโครงสร้างชัดเจนและใช้สีทึบ ไปสู่งานที่เปิดรับสีสดด้วยความมั่นใจ งานของอาจารย์สะท้อนการเปลี่ยนผ่านจาก “การวาดเร็วเพื่อทิ้งฝีแปรง” มาสู่ “การวาดช้าเพื่ออยู่กับสิ่งที่กำลังปรากฏ” ดอกไม้ในภาพจึงไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิต หากเป็นภาวะแห่งความสงบ ความอิ่มเอม และการเปิดใจรับรู้โลกอย่างอ่อนโยน

นิทรรศการนี้ไม่มุ่งหวังให้ผู้ชม “เข้าใจ” หากเชื้อเชิญให้หยุดอยู่กับ “สี” กับ “ความรู้สึก” และกับ “ตัวเอง” ผ่านจังหวะของสายตาและหัวใจ

นิทรรศการนี้สะท้อนถึงการเดินทางทางศิลปะที่ยาวนานมากกว่า 60,000 ชั่วโมงของศิลปิน William Barrington-Binns โดยแต่ละชิ้นงานล้วนเปี่ยมด้วยความทุ่มเท วินัย และการเปลี่ยนแปลงอย่างสงบ ลึกซึ้งในปรัชญา ทาคุมิ (Takumi) ของญี่ปุ่น ที่เน้นย้ำถึงความอดทน ความแม่นยำ และความซื่อสัตย์ต่อกระบวนการสร้างสรรค์

ผลงานในนิทรรศการเปรียบเสมือนการโผบินอย่างมั่นคงของนกกระเรียน—สง่างามและเปี่ยมด้วยความตั้งใจ ผ่านการผสานระหว่างภาพถ่ายและสื่อดิจิทัล ศิลปินเชื้อเชิญผู้ชมให้เข้าสู่พื้นที่ซึ่งศิลปะไม่จำกัดอยู่แค่ในรูปแบบทางกายภาพ หากแต่กลายเป็นประสบการณ์แห่งการใคร่ครวญ พิธีกรรม และการค้นพบภายใน

หัวใจของนิทรรศการนี้คือวลีญี่ปุ่น “อิจิโกะ อิจิเอะ” (一期一会) ซึ่งหมายถึง “ช่วงเวลานี้เท่านั้น” หรือ “หนึ่งครั้งในชีวิต” เป็นเครื่องเตือนใจถึงคุณค่าของแต่ละช่วงขณะ และความงดงามของการอยู่กับปัจจุบันอย่างแท้จริง

นิทรรศการนี้จึงไม่เพียงเปิดโลกแห่งงานศิลปะ หากยังเป็นบทสะท้อนเชิงปรัชญา ว่าด้วยความชำนาญ การมีสติ และจิตวิญญาณแห่งการสร้างสรรค์อย่างลึกซึ้งและยืนยง

แต่ละคนถ่ายทอดบทเรียนส่วนตัวจาก “ฤดูกาล” หนึ่งในชีวิต ผ่านภาพถ่ายจำนวน 44 ภาพ ซึ่งแต่ละภาพมาพร้อมกับบทเรียนที่ได้ตกผลึกไว้ ภาพเหล่านี้ไม่ใช่แค่ภาพงดงามทางสายตา หากแต่เป็นประสบการณ์ที่ซื่อตรงและลึกซึ้ง สะท้อนภาวะความเป็นมนุษย์—ไม่ว่าจะเป็นการรับมือกับความเปลี่ยนแปลง, การมองเห็นความงามในความสูญเสีย, หรือการยอมรับสิ่งที่ไม่รู้จัก

นอกเหนือจากผลงานภาพถ่าย นิทรรศการยังจัดให้มี “Artist Talk” ที่เปิดพื้นที่ให้ศิลปินได้พูดคุยกับผู้ชมอย่างใกล้ชิด เกิดเป็นบทสนทนาเชิงลึกที่เชื่อมโยงคนต่างรุ่น ต่างประสบการณ์ เข้าด้วยกัน ผ่านการแบ่งปัน ความคิด ความรู้สึก และการเติบโตร่วมกัน