บัณฑิต ผดุงวิเชียร 

เกิดปี พ.ศ. 2484 ปัจจุบันอาศัยและทำงานอยู่ที่จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย 

บัณฑิต ผดุงวิเชียร เกิด พ.ศ. 2484 ปัจจุบันพำนักและทำงานอยู่ที่จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย สำเร็จการศึกษาจากคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยเป็นศิษย์รุ่นสุดท้ายของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ตลอดเส้นทางการทำงาน เขาได้รับรางวัลและเกียรติประวัติทางศิลปะหลายประการ โดยเกียรติสำคัญในระยะหลังคือการได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาออกแบบนิเทศศิลป์ จากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี พ.ศ. 2558 เพื่อยกย่องการอุทิศตนในฐานะอาจารย์ศิลปะที่ทำงานด้านการสอนมาอย่างยาวนาน ก่อนหน้านั้น เขาได้รับรางวัลจากการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ได้แก่ รางวัลเกียรตินิยมอันดับ 2 เหรียญเงิน จากผลงาน “งานเต้นรำการกุศล” ในปี พ.ศ. 2511 และจากผลงาน “เสียงเพลงของกลุ่มนักดนตรีตาบอด” ในปี พ.ศ. 2508 รวมถึงรางวัลเกียรตินิยมอันดับ 3 เหรียญทองแดง จากผลงาน “ข้ามทางม้าลาย” ในปี พ.ศ. 2508

ในด้านการแสดงผลงาน บัณฑิต ผดุงวิเชียร เข้าร่วมแสดงผลงานกลุ่มสำคัญอย่างต่อเนื่องในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติในช่วงทศวรรษ 2500 ส่วนนิทรรศการเดี่ยวที่สำคัญ ได้แก่ “My Art on the Path of Inspiration” ณ หอศิลปะและการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ ในปี พ.ศ. 2559 และ “เปิดบันทึก 70 ปี ศิลปะกับชีวิต” ในปี พ.ศ. 2554 การแสดงผลงานในแต่ละช่วงเวลาสะท้อนให้เห็นการทำงานที่ต่อเนื่องยาวนาน และยืนยันสถานะของเขาในฐานะศิลปินผู้มีบทบาทสำคัญต่อวงการศิลปะไทย

ผลงานของบัณฑิต ผดุงวิเชียร มีลักษณะเด่นที่ผสานความอ่อนโยน สดใส และความมีชีวิตชีวาของภาพผู้คน ดอกไม้ และวิถีชีวิตเข้าด้วยกัน จนจักรพันธุ์ โปษยกฤต เคยกล่าวถึงว่าเป็น “ชากาลเมืองไทย” ด้วยคุณภาพบางประการในงานที่ให้ความรู้สึกน่ารัก อ่อนโยน และเปี่ยมจินตนาการ อย่างไรก็ตาม ภายใต้บรรยากาศที่ดูงดงามนั้น งานของเขากลับแฝงมิติทางสังคมไว้อย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะการถ่ายทอดความรู้สึกของผู้คนและภาวะกดทับที่เกิดขึ้นในสังคม ผลงานสำคัญอย่าง “ชาวนา” เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่สะท้อนมุมมองดังกล่าวได้อย่างชัดเจน และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของคอลเลกชันพิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย MOCA BANGKOK

ภายหลังเกษียณอายุราชการจากการทำหน้าที่อาจารย์ บัณฑิต ผดุงวิเชียร เลือกดำเนินชีวิตอย่างสงบเรียบง่ายในฐานะศิลปินนักดูนก ณ ตำบลยางหัก อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี เขาสร้าง “บ้านนก” ขึ้นเพื่อเป็นทั้งหอศิลป์ส่วนตัวและที่พักอาศัยท่ามกลางธรรมชาติ ปัจจุบันยังคงสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ ปลูกพืชผล และใช้ชีวิตอย่างใกล้ชิดกับธรรมชาติ พื้นที่แห่งนี้จึงเป็นทั้งที่อยู่อาศัยและภาพสะท้อนของวิถีชีวิตในบั้นปลายที่สงบและสอดคล้องกับจิตวิญญาณของศิลปิน